Hoxe en Ourense hai 42º, así que estou tirado na cama medio febril executando a miña propia versión da metamorfose de Kafka. Durmir suando a chorros é unha maneira inmunda de descansar, aínda que non a peor.

Dos xeitos de durmir que practicou a humanidade, facelo nunha póla dunha árbore é, sen dúbida, o máis incomodo que se me pode ocorrer, con permiso das camas de faquir.

O caso é que o faquir durme así porque quere, namentres os primeiros homínidos subían ás árbores por pura supervivencia. En troques de protección, pasaban as noites nun sono lixeiro, coa musculatura en tensión e sobresaltos continuos, produto do medo a caer ao chao.

Grazas á aparición do lume, aqueles simios puideron baixar con seguridade das copas das árbores e durmir respantingados a ras de solo, sen medo aos depredadores.

O dominio do lume, permitiu un sono reparador e profundo.

Os efectos non tardaron en chegar. O cerebro comezou a procesar mellor as experiencias e isto puido contribuír a mellorar procesos cognitivos e a facer máis eficiente os nosos pensamentos.

Para desgraza do xénero homo, hoxe o pensamento profundo comezou a retroceder e unha vez máis o medo e o principal sospeitoso deste retroceso.

Nas cidades, un peón que cruza sen mirar. Un patinete que aparece por detrás. Un cláxon. Unha sirena. Un semáforo. Un autobús. Leticia Sabater no entroido de Ourense.

O sistema nervioso analiza continuamente centos de estímulos para decidir, en milésimas de segundo, se existe algún perigo (no caso de Leticia o perigo é para ela mesma).  

A maioría deses traumas nunca chegan a materializarse, pero o desgaste queda e a capacidade de razoamento redúcese. O cerebro ‘urbanícola’ volve a estar en continua alerta. Esta hipervixilancia está conectada coa hipertensión, cos trastornos do sono e mesmo das enfermidades cardiovasculares. Unha vez máis, volvemos a ser monos empoleirados.

Por iso, para baixarnos -que diría Mafalda-, no 2021 arrancamos coa primeira edición de PeDRa e, dende aquela, o noso proxecto ten tido a sorte de terse celebrado en lugares tan dispares como Castro Caldelas, Os Blancos, Calvos de Randín, Barbadás, Allariz, Amoeiro, Riós ou Vilardevós.

Neste 2026 repetimos dúas sedes clásicas (Loiro en Barbadás e a sede da Fundación Otero en Trasalba -Amoeiro-) e temos dúas novas sedes (Toén e Cea).

4 concellos e 5 xornadas de cultura na que intercalamos obradoiros, conferencias, visitas guiadas, arqueoloxía con música e teatro para baixar de revolucións o noso cerebro.

PeDra é un festival que permite pensar; sen colas nin diñeiro falso nin fotocall nin edadismo…un festival para aprender e tecer comunidade dende os coidados, o autocoñecemento e a ciencia.

Un festival para o SABER HERDADO, O CREATIVO E O CIENTÍFICO, ao que estades todos e todas convidados!!!!!

////////////////PROGRAMA///////////////////

📅 28 DE AGOSTO | LOIRO (BARBADÁS)
Lugar: Museo Etnográfico Loiro na Memoria (https://maps.app.goo.gl/Ze9DdVExr4x8o4PZ6)
🔬 Obradoiro: Como recuperar terras raras – Con +q3D.
🎵 Obradoiro de theremin – Con Paulo Pascual.
🎵 Concerto comentado de theremin – Con Paulo Pascual.
🎮 Espazo de videoxogos en galego