Relato do Abismo: As invasións bárbaras

Comecei este 2026 coa miña tese, así que estou, paralelamente, aprendendo a ser pai e a ser historiador. Aínda que non parecen actividades que teñan moito en común, na miña cabeza todo se conecta a través dunha certa militancia coa vida. Con esta idea, a tese sería como un recurso literario para enriquecer a trama principal, que é coidar do T.

https://www.instagram.com/negralente/
Ser templo en ruínas. Autor: Negralente

O outro día entereime que, na literatura, isto se chama Relato do Abismo, e pareceume moi acaído.  Non porque pense que a miña tese me vai levar as ‘montañas da loucura’. Máis ben, porque o meu xeito de entender a miña profesión provén, precisamente, dunha personaxe ficcionada que sae noutro relato do abismo, concretamente en ‘As invasións bárbaras’ (unha película canadiana do 2003 marabillosamente triste e divertida a un tempo!!) que emprega unha entrevista a un historiador que sae na TV, para conectar As invasións bárbaras coa súa antecesora A caída do Imperio Americano.

Alain Lussier (así se chama o meu historiador inventado de referencia), nunha brevísima intervención, compara o ataque do 11/S coas primeiras invasións bárbaras ao imperio Romano. Uns 30” que conformaron o meu pensamento profesional tanto como toda o periplo formativo na Universidade. Dende o 2003 son crente-practicante de que a historia se repite (como farsa, que diría Marx).

Máis de 20 anos despois eu escollo o título ‘As invasións bárbaras’ para da forma a este diario de reflexión e en homenaxe a un historiador que nunca existiu. Tócame un tempo que me asusta profundamente; dáme pánico que T vaia vivir nun mundo no que se apaguen as luces da ilustración e onde triunfan os movementos políticos que se agrupan baixo o paraugas da Ilustración Escura, un concepto político aterrador.

A Ilustración Escura ten tanto que ver coa Ilustración como un beixo escuro ten que ver cun beixo. Tampouco teñen que ver o anarquismo co anarcocapitalismo, aínda que poida parecelo e ambas ideoloxías se preparen para o colapso do mundo tal e como o coñecemos.

Por iso escollín a caída do imperio Romano como ámbito temporal de estudo e o nome da miña tese como declaración de intencións (Occulta conventicula (asemblea oculta)).

Eu sei que o final do Imperio xerou unha nova organización territorial, unha cultura material orientada ao autoconsumo e unha espiritualidade máis heterodoxa….pero non sei se foron felices a través desa orde natural asemblearia e colaborativa da que fala Kropotkin.

Así que, basicamente, quero estudar como conseguir ser feliz! e facer feliz a vida de T!!

Amodo, Jose Luis!!! Deixa falar a Felipe VI.

Este día falou el rei e falou ben…pero falou suave.

Recoñecer ‘controversias éticas’ sobre un determinado feito ou tempo histórico é como recoñecer que ás veces chove. A controversia é inherente a epistemoloxía da historia. Se escribísemos a historia dos países sen controversias éticas, é probable que a materia apenas ocupase medio mes.

Autor descoñecido. Conquista de México por Cortés en Tenochtitlan [pintura]. Wikimedia Commons. Dispoñible en: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Conquista-de-M%C3%A9xico-por-Cort%C3%A9s-Tenochtitlan-Painting.png

Ademais, se alguén pode ter autoridade e información sobre o que aconteceu, entendo eu, que ha de ser o monarca español, quen [no meu imaxinario é unha verdade innegable] debeu herdar dos seus predecesores a información sobre os asuntos de colonias como o presidentes dos USA se informan sobre os OVNIS cando ceden o cargo.

É que o concepto de autoridade non é de menor importancia; ou formas parte das elites que modelan a historia, como as monarquías europeas (menos Froilán e a súa irmá), a banca March, os Rosthchild, algún papa que outro ou, para min, sempre vai ter máis peso a opinión dun historiador (para iso 5 anos de carreira). Outra cousa é que nos poñamos de acordo dentro da profesión; tema que daría para outro texto.

Non me vale, como acontece agora en 13TV, que me traian un descendente do xefe Xerónimo a dicir que con España comían nubes de algodón. Onde iamos rematar por ese camiño?  Con un descendente de Bartolomé de las Casas defendendo o contrario por parte de México ou, peor, con Aznar dicindo outra vez aquilo de López por parte de los incas y Obrador por parte de los mayas!! Ridículo, verdade? Aquí non só se trata de recoñecer que as matanzas e a escravitude (aínda que se lle poña outro nome…) son malas…

Agora, a verdadeira cuestión a día de hoxe é dilucidar se un estado democrático pode ter como mito fundacional a derrota e eliminación do mito fundacional doutro país e pretender que este último non diga nada. Mellor dito, pódese soster este mito fundacional de xeito acrítico? É bo lembrar que Francia, Portugal ou Bélxica, entre outros, sen renunciar a súa historia, hai anos que xa pediron perdón polos crimes do seu colonialismo.

México, o estado liberal, que tamén ten unha historia de sangue cos seus propios pobos orixinarios, atópase nun máis que interesante e necesario proceso de recoñecemento dos crimes do pasado e o que é máis necesario aínda, de apertura da súas institucións liberais á participación dos pobos que habitan dentro das súas fronteiras. Acaso, non é normal que este proceso de dignificación das súas raíces máis profundas esixa aos pobos irmaos que o acompañe neste camiño?  

Felipe VI que por tradición familiar sabe moito de colonialismo, fixo ben recoñecendo os excesos do país ao que representa, aínda que só sexa para non se perder o mundial.

Comezando o En/Rede

Case 150 millóns de persoas viven nas zonas rurais da Península Ibérica e Iberoamérica. Hai 150 millóns de persoas que conforman unha oportunidade para a aparición dunha idea disruptiva que inclúe a esta audiencia que, tradicionalmente, é ignorada por empresas e administracións.

España, Portugal e América Latina teñen a necesidade de seguir formándose como ese GRAN ELEVADOR SOCIAL. Pero a formación non pode ser outro factor que empurra á poboación rural cara ás cidades. Hoxe existen as ferramentas tecnolóxicas para que o desenvolvemento sexa endóxeno, axeitado, das zonas rurais.

Ruralisto.org quere ser unha ferramenta de traballo e formación para todas aquelas persoas que, falando portugués, galego ou castelán, viven e / ou traballan a favor dunha persoa rural viva usando o patrimonio e a cultura como ferramenta de desenvolvemento.
Persoas e territorios creativos integrados nunha cultura globalizada cada vez máis presente, pero tamén moi orgullosos do noso patrimonio.

Este sitio web emprega cookies para que vostede teña a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando o seu consentemento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies, prema o enlace para maior información.plugin cookies

Este sitio web usa cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentemiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pulse el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies